Rozległy i dynamiczny układ baryczny obejmuje niemal całą Europę, tworząc wyraźny kontrast pomiędzy spokojniejszą częścią zachodnią a znacznie bardziej aktywną pogodowo strefą centralną i wschodnią. Nad północnym Atlantykiem, na zachód od Wysp Brytyjskich, znajduje się głęboki niż z systemem frontów atmosferycznych, którego rozbudowana struktura obejmuje front chłodny, ciepły oraz odcinki okluzji, a gęsto ułożone izobary świadczą o dużym gradiencie ciśnienia i silnej cyrkulacji. Z tym ośrodkiem związany jest napływ wilgotnego powietrza polarno-morskiego, które kierowane jest nad zachodnią i północno-zachodnią Europę, w tym nad Wyspy Brytyjskie i Morze Północne. W centralnej części kontynentu zaznacza się rozległa strefa frontowa przebiegająca południkowo z północy na południe, przechodząca przez Skandynawię, Europę Środkową aż po rejon północnych Włoch i dalej nad Morze Śródziemne. W jej obrębie występuje zarówno aktywny front chłodny, jak i fragmenty frontu okluzji, co wskazuje na zaawansowane stadium rozwoju układu niżowego. Wzdłuż tej strefy obserwuje się znaczące zachmurzenie oraz wyraźne zróżnicowanie termiczne, gdzie po stronie wschodniej napływa cieplejsze powietrze, a po zachodniej chłodniejsze i bardziej wilgotne. Szczególnie dobrze widoczne jest to w rejonie Polski, Czech i Niemiec, gdzie izotermy oraz rozmieszczenie punktów pomiarowych wskazują na przejście strefy frontowej i związane z tym zmiany temperatury oraz kierunku wiatru. Południowa Europa znajduje się pod wpływem kolejnego, płytszego niżu zlokalizowanego nad rejonem Bałkanów i północnej części Morza Egejskiego, gdzie zaznacza się system frontów ciepłych i chłodnych o bardziej lokalnym charakterze. W tym obszarze powietrze jest wyraźnie cieplejsze, co potwierdzają wartości temperatur przekraczające miejscami 10–12°C, a lokalnie jeszcze więcej. Jednocześnie występuje tam większa chwiejność atmosfery oraz podwyższona wilgotność, sprzyjająca powstawaniu intensywniejszego zachmurzenia i opadów. Wschodnia Europa pozostaje w zasięgu rozległego obszaru obniżonego ciśnienia, gdzie izobary są szeroko rozstawione, co świadczy o słabszym gradiencie barycznym i mniej dynamicznej cyrkulacji niż w centrum kontynentu. Jednak obecność licznych stref zachmurzenia oraz pozostałości po frontach wskazuje, że również tam utrzymuje się niestabilna pogoda. Z kolei południowo-zachodnia część Europy, zwłaszcza Półwysep Iberyjski, znajduje się pod wpływem wyżu, gdzie ciśnienie przekracza 1030 hPa, co sprzyja stabilniejszym warunkom, mniejszemu zachmurzeniu i wyższej temperaturze powietrza. Całość układu tworzy klasyczny obraz aktywnej cyrkulacji strefowej, w której dominują procesy frontowe i przemieszczające się układy niżowe, przy jednoczesnym istnieniu obszarów względnej stabilizacji związanych z wyżem nad południowo-zachodnią Europą. Szczególnie istotna jest rozciągająca się przez środek kontynentu strefa frontowa, która stanowi główną granicę pomiędzy różnymi masami powietrza i decyduje o dużym zróżnicowaniu warunków pogodowych na stosunkowo niewielkiej przestrzeni.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
