Nad Europą utrzymuje się wyraźnie zróżnicowany układ baryczny, który dzieli kontynent na dwie odmienne strefy pogodowe. Zachodnia część pozostaje pod wpływem rozległego i silnego wyżu, natomiast południowy wschód znajduje się w zasięgu rozbudowanego niżu, co prowadzi do dużych kontrastów zarówno w rozkładzie ciśnienia, jak i temperatury oraz zjawisk pogodowych.W rejonie Atlantyku oraz Wysp Brytyjskich dominuje wyż o wysokich wartościach ciśnienia, przekraczających lokalnie 1030 hPa. Izobary są tam stosunkowo szeroko rozstawione, co oznacza spokojniejszy przepływ powietrza i przewagę stabilnych warunków atmosferycznych. Powietrze opadające w obrębie wyżu ogranicza rozwój chmur, dlatego w tej części Europy przeważa pogoda umiarkowanie spokojna, choć na jego obrzeżach zaznaczają się słabe strefy zachmurzenia związane z przepływem mas powietrza znad Atlantyku.W kierunku Europy Środkowej pole ciśnienia staje się bardziej złożone. Szczególnie nad obszarem Alp, północnych Włoch oraz Kotliny Panońskiej widoczny jest wyraźny wzrost gradientu barycznego. Gęsto ułożone izobary wskazują na nasilenie przepływu powietrza oraz większą dynamikę procesów atmosferycznych. Jest to obszar przejściowy, gdzie ścierają się wpływy stabilnego wyżu z zachodu oraz niższego ciśnienia z południowego wschodu.Na południowym wschodzie Europy rozbudowany niż obejmuje Bałkany, Rumunię, rejon Morza Czarnego oraz częściowo Ukrainę. W jego obrębie powietrze krąży cyklonalnie, a wartości ciśnienia wyraźnie spadają. Układ ten sprzyja powstawaniu rozległego zachmurzenia oraz intensywnych opadów, szczególnie w strefach, gdzie dochodzi do unoszenia wilgotnego powietrza. Najbardziej aktywne zjawiska koncentrują się nad Bałkanami i w pobliżu zachodnich wybrzeży Morza Czarnego.Wyraźnie zaznacza się także granica pomiędzy chłodniejszym powietrzem napływającym z zachodu a cieplejszym zalegającym nad wschodnią częścią kontynentu. Granica ta przebiega przez Europę Środkową i stopniowo przesuwa się na wschód. W jej obrębie rozwija się większe zachmurzenie oraz pojawiają się opady, co jest efektem unoszenia się powietrza na styku różnych mas.Rozkład opadów wskazuje na dwie główne strefy aktywności. Pierwsza rozciąga się od południowo zachodniej Francji przez Niemcy aż po południową Skandynawię, gdzie występuje wydłużony pas opadów związany z przepływem znad Atlantyku. Druga obejmuje Bałkany i rejon Morza Czarnego, gdzie opady są bardziej rozproszone, ale miejscami intensywne i długotrwałe, związane bezpośrednio z niżem.Istotnym elementem całej sytuacji jest przebieg prądu strumieniowego, który układa się w wyraźnie pofalowany sposób nad Europą. Nad Atlantykiem i zachodnią częścią kontynentu widoczna jest strefa bardzo silnego przepływu powietrza, gdzie prędkości osiągają bardzo wysokie wartości. Następnie prąd ten ulega wyraźnemu ugięciu nad Europą Środkową, tworząc zatokę związaną z chłodniejszym powietrzem, po czym ponownie przyspiesza nad wschodnią częścią kontynentu. Taki falowy układ sprzyja utrzymywaniu się kontrastów barycznych oraz wspiera rozwój niżu nad południowym wschodem Europy, jednocześnie stabilizując wyż nad zachodem.W kolejnych godzinach obserwuje się stopniowe przemieszczanie aktywnych stref pogodowych na wschód, przy jednoczesnym utrzymywaniu się stabilniejszej sytuacji nad zachodnią Europą. Oznacza to dalsze pogłębianie różnic pomiędzy spokojniejszym zachodem a bardziej dynamicznym południowym wschodem kontynentu.Całość układu wskazuje na dominację cyrkulacji zachodniej, z wyraźnym podziałem na obszar wyżowy i niżowy. Skutkuje to dużą zmiennością pogody, obecnością stref opadów oraz kontrastami termicznymi, które będą stopniowo przesuwać się w kierunku wschodnim.
Źródło:https://www.meteoblue.com/
