Widoczny jest rozległy i bardzo dynamiczny układ baryczny obejmujący niemal całą Europę oraz przyległe obszary Atlantyku. Pole ciśnienia ma wyraźnie falisty charakter, a izobary układają się w liczne zamknięte i półzamknięte struktury, co świadczy o obecności kilku aktywnych ośrodków niskiego ciśnienia oraz obszarów wyższego ciśnienia na południu kontynentu.Najbardziej rozbudowana struktura znajduje się nad północną częścią Atlantyku, w pobliżu Islandii. Tam izobary są bardzo gęsto ułożone i tworzą ciasno zwinięty układ, co wskazuje na silny gradient baryczny i intensywną cyrkulację powietrza. Z tego obszaru rozciąga się długi, łukowato wygięty system frontowy biegnący na południowy wschód – przez Morze Norweskie, Skandynawię i dalej w kierunku Morza Północnego. W tej strefie widoczna jest okluzja, czyli etap rozwoju frontu, w którym chłodniejsze powietrze wypiera cieplejsze ku górze. Towarzyszy temu rozległa strefa zachmurzenia o charakterze warstwowym i wielopiętrowym.Na zachód i południowy zachód od Wysp Brytyjskich oraz nad północną Francją widoczna jest kolejna strefa frontowa o charakterze falującym. W jej obrębie zaznaczają się odcinki frontów chłodnych i ciepłych, które przecinają się i tworzą złożoną strukturę. Wzdłuż tej strefy występuje zwarte zachmurzenie oraz wyraźne różnice temperatury, co potwierdzają wartości podane przy stacjach meteorologicznych. Lokalnie zaznaczają się także niewielkie zaburzenia świadczące o wtórnych ośrodkach niżowych.Środkowa Europa znajduje się pod wpływem rozległej strefy zachmurzenia, która rozciąga się od północnych Włoch przez Niemcy, Polskę aż po Bałtyk. Zachmurzenie ma charakter ciągły, miejscami bardzo gęsty, co sugeruje występowanie opadów wielkoskalowych. Wartości temperatury są zróżnicowane od ujemnych w północno-wschodniej części regionu po dodatnie na południu i zachodzie. Wskazuje to na obecność kontrastu termicznego oraz przenikanie się różnych mas powietrza.Na południu kontynentu, zwłaszcza nad basenem Morza Śródziemnego, widoczny jest obszar wyższego ciśnienia, gdzie izobary są bardziej rozrzedzone i mają łagodniejszy przebieg. W rejonie Włoch oraz nad Morzem Tyrreńskim zaznacza się jednak lokalne zaburzenie z zamkniętym układem izobar i rozbudowaną strefą zachmurzenia, co sugeruje obecność płytkiego niżu śródziemnomorskiego. Towarzyszą mu fronty oraz intensywniejsze zachmurzenie konwekcyjne i warstwowe, a także wyższe wartości temperatury w porównaniu do północy Europy.Wschodnia część kontynentu pozostaje pod wpływem chłodniejszego powietrza, co widać po niższych wartościach temperatury oraz mniejszym zachmurzeniu miejscami. Izobary są tam bardziej rozciągnięte, co oznacza słabszy wiatr i mniej dynamiczną sytuację pogodową w porównaniu do zachodniej i północnej Europy.Rozkład zachmurzenia na całej mapie wyraźnie odzwierciedla przebieg frontów najgęstsze chmury występują wzdłuż stref frontowych, szczególnie nad północnym Atlantykiem, Skandynawią oraz Europą Środkową. Nad obszarami wyższego ciśnienia zachmurzenie jest mniejsze i bardziej rozproszone.Całość układu wskazuje na typową sytuację w okresie przejściowym roku z aktywną cyrkulacją zachodnią, częstymi frontami atmosferycznymi, dużymi kontrastami temperatury oraz zmiennymi warunkami pogodowymi w wielu regionach Europy.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
