Rozległy układ baryczny obejmuje niemal całą Europę i wyraźnie dzieli kontynent na kilka odmiennych obszarów cyrkulacyjnych. Najsilniej zaznacza się głęboki niż ulokowany nad północno-wschodnim Atlantykiem, w pobliżu Islandii, z ciśnieniem w centrum około 992 hPa. Wokół tego ośrodka izobary układają się bardzo gęsto i koncentrycznie, co świadczy o dużym gradiencie barycznym oraz silnie rozwiniętej cyrkulacji. Z niżem związany jest front zokludowany, który owija się wokół centrum i następnie przechodzi w strefę frontową biegnącą ku południowi i południowemu wschodowi nad wschodnią część Atlantyku oraz w pobliże Wysp Brytyjskich. Jest to układ dojrzały, dobrze zorganizowany, o dużym zasięgu i wyraźnym wpływie na pogodę nad północno-zachodnią częścią Europy.W rejonie Wysp Brytyjskich oraz nad Morzem Północnym zaznacza się oddziaływanie chłodniejszego i wilgotnego powietrza polarno-morskiego. Front chłodny związany z niżem atlantyckim przebiega łukiem na zachód i południowy zachód od Irlandii i Wielkiej Brytanii, wskazując na dalszą rozbudowę strefy frontowej nad oceanem. Zachmurzenie nad tym obszarem ma charakter rozległy i frontowy, a przebieg izobar sugeruje aktywny transport mas powietrza z sektora oceanicznego. Sama Wielka Brytania pozostaje jeszcze po wschodniej stronie bardziej aktywnej części układu, natomiast Irlandia znajduje się bliżej strefy związanej z niżem i frontem, przez co warunki atmosferyczne są tam bardziej dynamiczne.Skandynawia znajduje się pod wpływem odrębnego układu barycznego, związanego z wyżem o centrum nad północną częścią Półwyspu Skandynawskiego. Ciśnienie w tym rejonie osiąga około 1028 hPa, a izobary układają się szeroko i łagodnie, co oznacza spokojniejsze warunki baryczne niż nad Atlantykiem. Jednocześnie w południowej części Skandynawii oraz nad Bałtykiem widoczna jest strefa zachmurzenia, związana z sąsiedztwem niżu i zatoki niżowej rozciągającej się ku wschodniej części Europy. Oznacza to, że mimo obecności wyżu północ kontynentu nie jest całkowicie wolna od wpływu bardziej aktywnych układów.Wschodnia i północno-wschodnia Europa pozostaje pod wpływem rozległego obszaru obniżonego ciśnienia. Szczególnie istotny jest niż z centrum około 1013 hPa, położony nad zachodnią częścią Rosji. Wokół tego ośrodka rozbudowany jest front zokludowany, który tworzy szeroki łuk obejmujący znaczną część europejskiej Rosji i sięgający w kierunku południowym. Układ ten wskazuje na dojrzałe stadium rozwoju niżu oraz rozbudowaną cyrkulację wokół centrum. W jego zasięgu pozostaje rozległa strefa zachmurzenia obejmująca obszary od północno-zachodniej Rosji po zachodnią część kraju i dalej ku południowemu zachodowi. Taki rozkład pola barycznego świadczy o utrzymywaniu się nie stabilniejszych warunków pogodowych nad wschodnią częścią kontynentu.Środkowa Europa znajduje się w strefie przejściowej między bardziej stabilnym polem wyżowym na południowym zachodzie a słabiej zaznaczoną, ale rozległą zatoką niżową rozciągającą się od północnego wschodu. Izobary nad Niemcami, Polską, Czechami, Austrią i częściowo nad krajami bałtyckimi są mniej zagęszczone niż nad Atlantykiem, jednak ich przebieg wskazuje na wyraźny spływ powietrza z północy i północnego zachodu ku centrum kontynentu. W tej części Europy nie zaznacza się jedna, wyraźna i zwarta strefa frontowa przecinająca cały obszar, lecz raczej szeroka strefa przejściowa między różnymi masami powietrza, z obecnym rozproszonym zachmurzeniem oraz lokalnie większym zachmurzeniem warstwowym i frontowym. Taki układ oznacza, że warunki atmosferyczne w centrum kontynentu są zmienne, ale nie tak gwałtowne jak w bezpośrednim sąsiedztwie aktywnych niżów.Nad Francją, południowymi Niemcami oraz częściowo nad obszarem alpejskim zaznacza się wpływ cieplejszego powietrza polarno-morskiego ciepłego. Pole ciśnienia jest tam bardziej wyrównane, a przebieg izobar nie wskazuje na silny gradient. Oznacza to względnie spokojniejszą sytuację baryczną, choć obszar ten nie jest całkowicie wolny od chmur. Nad zachodnią i środkową Europą rozciąga się bowiem rozległy pas zachmurzenia o zróżnicowanej strukturze, częściowo związany z wcześniejszymi strefami frontowymi i z napływem wilgotniejszego powietrza z zachodu. Szczególnie nad Francją, Niemcami, Polską i krajami Europy Środkowej widoczna jest rozległa, nieregularna strefa chmur, świadcząca o utrzymywaniu się dość wilgotnej i przejściowej masy powietrza.Południowo-zachodnia Europa znajduje się pod wpływem powietrza zwrotnikowego. Obejmuje ono przede wszystkim Półwysep Iberyjski, część zachodniego Morza Śródziemnego oraz fragmenty południowej Francji. W tym rejonie widoczny jest również wyż z centrum nad środkową częścią Morza Śródziemnego, w pobliżu Sardynii i Korsyki, z ciśnieniem około 1021 hPa. Izobary wokół tego ośrodka są rozstawione dość szeroko, co wskazuje na spokojniejsze warunki baryczne i słabszy przepływ powietrza. Oddziaływanie tego wyżu stabilizuje sytuację nad znaczną częścią zachodniego i środkowego basenu Morza Śródziemnego. Jednocześnie południowa Hiszpania i część północnej Afryki pozostają w zasięgu suchszego i cieplejszego powietrza zwrotnikowego, co odróżnia ten obszar od bardziej wilgotnej i zachmurzonej strefy środkowoeuropejskiej.Włochy, Bałkany i rejon środkowego oraz wschodniego Morza Śródziemnego znajdują się pomiędzy wpływem wyżu śródziemnomorskiego a słabiej zaznaczoną strefą niższego ciśnienia na wschodzie. Przebieg izobar nad tym obszarem jest dość łagodny, ale widoczne duże zachmurzenie nad częścią Bałkanów, Grecją oraz wschodnią częścią basenu Morza Śródziemnego wskazuje na obecność wilgotniejszych mas powietrza oraz utrzymywanie się warunków sprzyjających opadom. Południowo-wschodnie krańce analizowanego obszaru pozostają dodatkowo pod wpływem układów frontowych związanych z niżami rozciągającymi się dalej nad obszarem Azji Mniejszej i wschodniej części Morza Śródziemnego.Cały obraz sytuacji barycznej wskazuje na dominację dwóch głównych mechanizmów cyrkulacyjnych. Pierwszy z nich to aktywna, głęboka cyrkulacja niżowa nad północnym Atlantykiem i w pobliżu Islandii, odpowiedzialna za rozwój frontów oraz napływ wilgotnego powietrza polarno-morskiego nad północno-zachodnią Europę. Drugi to rozległa, słabiej zaznaczona, ale wyraźna strefa obniżonego ciśnienia nad wschodnią Europą i zachodnią Rosją, z własnym ośrodkiem niżowym i frontem zokludowanym. Pomiędzy tymi układami rozciąga się szeroki pas przejściowy obejmujący centrum kontynentu, gdzie nie występuje silna stabilizacja, lecz raczej umiarkowanie zaburzone pole ciśnienia i znaczne zachmurzenie.Najspokojniejsze warunki baryczne panują nad południowo-zachodnią Europą i częściowo nad środkowym obszarem Morza Śródziemnego, gdzie zaznacza się wpływ wyżu i szerszego rozstawu izobar. Najbardziej dynamiczna sytuacja występuje natomiast nad północnym Atlantykiem, w pobliżu Islandii, oraz nad zachodnią Rosją, gdzie obecne są ośrodki niżowe, okluzje i wyraźnie rozwinięte strefy zachmurzenia. Europa Środkowa pozostaje pomiędzy tymi dwoma strefami oddziaływania, przez co warunki atmosferyczne są tam przejściowe, z przewagą zachmurzenia, słabiej zaznaczoną granicą między masami powietrza i bez wyraźnej dominacji jednego, zwartego ośrodka barycznego.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
