Polska między wyżem a niżami

Układ ciśnienia nad Europą pozostaje wyraźnie zróżnicowany. Zachodnią część kontynentu obejmuje rozległy obszar wysokiego ciśnienia związany z silnym wyżem znad północno-wschodniego Atlantyku, natomiast północ, północny wschód oraz południowo-wschodnie krańce Europy znajdują się pod wpływem kilku odrębnych ośrodków niżowych. Polska leży pomiędzy tymi strefami, w obszarze umiarkowanego ciśnienia. Najsilniejszy wyż znajduje się na zachód od Wysp Brytyjskich. W jego obrębie ciśnienie przekracza 1030 hPa, a zamknięte izobary wskazują na rozległy i dobrze rozwinięty układ. Strefa podwyższonych wartości obejmuje północno-wschodni Atlantyk, a następnie sięga w kierunku Irlandii, Wielkiej Brytanii oraz zachodniej części Europy. W miarę przesuwania się na wschód ciśnienie stopniowo maleje, jednak wpływ tego obszaru pozostaje widoczny również nad Francją, krajami Beneluksu i zachodnimi Niemcami. Sytuacja w północnej części kontynentu jest znacznie bardziej złożona. W rejonie południowej Skandynawii i Danii znajduje się płytki niż o ciśnieniu około 1007 hPa. Kolejny ośrodek niżowy, osiągający około 1008 hPa, zaznacza się nad północną częścią Półwyspu Skandynawskiego. Układy te nie tworzą jednego wspólnego centrum, lecz należą do rozleglejszej strefy obniżonego ciśnienia obejmującej znaczną część północnej Europy. Dalej na wschód widoczny jest niewielki obszar wyższego ciśnienia z centrum około 1010 hPa, położony nad północno-zachodnią częścią Rosji. Jego zasięg jest jednak ograniczony, ponieważ od południa i wschodu otaczają go kolejne ośrodki niżowe. Jeden z nich osiąga około 1001 hPa, natomiast następne centra niskiego ciśnienia znajdują się przy wschodnich obrzeżach przedstawionego obszaru i mają wartości około 1006–1008 hPa. Polska znajduje się na południe od niżu znad Danii i południowej Skandynawii oraz na zachód od rozległego obszaru niższego ciśnienia obejmującego północno-wschodnią Europę. Jednocześnie od południowego zachodu i południa zaznacza się wpływ wyższego ciśnienia związanego z ośrodkiem ulokowanym w rejonie Czech, Austrii i sąsiednich obszarów. W centrum tego wyżu wartość wynosi około 1020 hPa. Rozkład izobar wskazuje, że Polska nie znajduje się bezpośrednio pod centrum żadnego z głównych układów barycznych. Nad krajem wartości są umiarkowane, a linie jednakowego ciśnienia pozostają rozmieszczone stosunkowo szeroko. Oznacza to niewielki lub umiarkowany gradient baryczny, wyraźnie słabszy niż w rejonie północnej Skandynawii, zachodniej Rosji czy południowo-wschodnich krańców Europy. Największy wpływ niżów zaznacza się w północnej i północno-wschodniej części regionu, natomiast południe oraz południowy zachód Polski pozostają bliżej obszaru podwyższonego ciśnienia. Układ ten nadaje sytuacji nad krajem charakter przejściowy. Nie występuje dominacja silnego wyżu obejmującego całą Polskę, ale kraj nie znajduje się również w centrum głębokiego niżu. Europa Środkowa jest w znacznej części objęta umiarkowanymi i nieco wyższymi wartościami ciśnienia. Wyż około 1020 hPa rozciąga swoje oddziaływanie na Czechy, Austrię, Słowację oraz sąsiednie obszary. Kolejny ośrodek wysokiego ciśnienia, osiągający około 1019 hPa, znajduje się dalej na południowym wschodzie, w rejonie Bałkanów. Pomiędzy nimi pole baryczne pozostaje stosunkowo wyrównane. Na zachodzie i południowym zachodzie Europy występują następne obszary podwyższonego ciśnienia. Wyż około 1018 hPa obejmuje Półwysep Iberyjski, a kolejne centra wysokiego ciśnienia znajdują się nad północną Afryką. Ich wartości wynoszą około 1020–1023 hPa. Układy te mają przede wszystkim znaczenie regionalne, ale wraz z wyżem atlantyckim tworzą szeroki pas wyższego ciśnienia po zachodniej i południowo-zachodniej stronie kontynentu. Południowo-wschodnia Europa pozostaje pod wpływem bardziej obniżonego ciśnienia. W rejonie Grecji i Morza Egejskiego znajduje się niż o wartości około 1005 hPa, natomiast dalej na południe widoczne są kolejne ośrodki osiągające około 1004 hPa. Na skraju przedstawionego obszaru ciśnienie spada nawet poniżej 1000 hPa. W tej części kontynentu izobary są miejscami gęściej rozmieszczone, co wskazuje na większy gradient baryczny niż nad Europą Środkową. Cały kontynent pozostaje zatem pod wpływem kilku niezależnych układów. Zachód jest zdominowany przez rozległy wyż atlantycki, środkowo-południowa Europa znajduje się w zasięgu słabszych ośrodków wysokiego ciśnienia, natomiast północ, północny wschód i południowy wschód obejmują liczne niże. Polska leży pomiędzy tymi strefami, bliżej wyższego ciśnienia od południa i południowego zachodu oraz obszarów niżowych od północy i północnego wschodu.