Nad obszarem Europy utrzymuje się wyraźnie zróżnicowana sytuacja synoptyczna związana z oddziaływaniem zarówno układów wysokiego, jak i niskiego ciśnienia. Centralna część kontynentu znajduje się pod wpływem rozległego wyżu barycznego, którego centrum ulokowane jest nad Europą Środkową. Układ wysokiego ciśnienia obejmuje znaczną część zachodniej i środkowej Europy, wpływając na stabilizację warunków atmosferycznych oraz ograniczenie rozwoju bardziej intensywnych zjawisk pogodowych. W obrębie wyżu zachmurzenie jest na ogół mniejsze i bardziej rozproszone, a cyrkulacja powietrza słabsza.
Znacznie bardziej dynamiczna sytuacja występuje nad północnym Atlantykiem oraz północno-zachodnią częścią Europy. Nad oceanem widoczne są aktywne układy niżowe wraz z rozbudowanymi frontami atmosferycznymi. Front chłodny rozciąga się od południowej części Atlantyku ku Wyspom Brytyjskim i dalej w kierunku Morza Norweskiego. Towarzyszy mu szeroka strefa zwartego zachmurzenia o dużym zasięgu, charakterystyczna dla napływu wilgotnego powietrza polarno-morskiego. W obrębie tej strefy atmosfera pozostaje bardziej niestabilna, a procesy pogodowe są wyraźnie aktywniejsze.
Nad Wyspami Brytyjskimi oraz zachodnią częścią Skandynawii widoczne jest oddziaływanie frontów atmosferycznych związanych z niżami atlantyckimi. Zachmurzenie ma tam charakter wielowarstwowy i ciągły, miejscami tworząc rozległe pasy obejmujące znaczne obszary północno-zachodniej Europy. Układ frontowy stopniowo przemieszcza się na wschód, wpływając na pogodę nad kolejnymi regionami kontynentu.
Europa Środkowa pozostaje pod wpływem wyżu, jednak nad jej wschodnią częścią zaznacza się obecność bardziej wilgotnego i niestabilnego powietrza. Widoczne są pasma zachmurzenia rozciągające się od północno-wschodniej części kontynentu ku południu i południowemu wschodowi Europy. Chmury związane są z frontem atmosferycznym przebiegającym przez zachodnią część Rosji oraz obszary Europy Wschodniej. W tej strefie atmosfera jest bardziej dynamiczna, a zachmurzenie miejscami zwarte i rozbudowane.
Nad północno-wschodnią Europą widoczny jest aktywny niż wraz z frontem chłodnym i fragmentem frontu zokludowanego. Wokół układu niżowego rozwija się rozległa strefa chmur o spiralnym układzie typowym dla cyrkulacji niżowej. Obszar ten znajduje się pod wpływem chłodniejszych i wilgotniejszych mas powietrza napływających z północy.
Południowa część kontynentu pozostaje pod wpływem spokojniejszej sytuacji barycznej. Nad rejonem Morza Śródziemnego oraz południową Europą zachmurzenie jest mniejsze i bardziej rozproszone, choć miejscami widoczne są obszary chmur konwekcyjnych związanych z lokalną chwiejnością atmosfery. Nad południowo-wschodnią częścią Europy oraz wschodnią częścią Morza Śródziemnego zaznacza się niewielki układ niżowy z towarzyszącym zachmurzeniem i bardziej niestabilną pogodą.
Układ izobar nad znaczną częścią Europy wskazuje na umiarkowaną cyrkulację atmosferyczną. W centrum i na południu kontynentu linie ciśnienia są rozłożone szerzej, co świadczy o spokojniejszym przepływie powietrza. Większy gradient baryczny widoczny jest natomiast nad Atlantykiem, w pobliżu frontów atmosferycznych oraz nad północno-wschodnią Europą, gdzie cyrkulacja pozostaje bardziej dynamiczna.
Cały obraz sytuacji synoptycznej przedstawia wyraźny kontrast pomiędzy stabilniejszym wpływem wyżu nad centrum i południem Europy a aktywną strefą frontową rozciągającą się nad północną oraz wschodnią częścią kontynentu. Nad jednymi regionami dominuje spokojniejsza cyrkulacja i mniejsze zachmurzenie, podczas gdy inne pozostają pod wpływem rozbudowanych układów niżowych, frontów atmosferycznych oraz większej dynamiki procesów pogodowych.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
