Rozbudowany układ baryczny obejmuje niemal całą Europę, a jego strukturę kształtuje współwystępowanie kilku ośrodków niżowych, wyżowych oraz długich, aktywnych stref frontowych. Najważniejszym elementem jest rozległa strefa frontowa przebiegająca z północy na południe przez środkową część kontynentu, łącząca się z układem niżowym ulokowanym nad północno-wschodnią Europą. W obrębie tego niżu widoczna jest okluzja owinięta wokół centrum, co wskazuje na zaawansowane stadium jego rozwoju oraz stopniowe zanikanie kontrastów między masami powietrza w jego bezpośrednim sąsiedztwie.Od rejonu Skandynawii, przez Danię, Niemcy, Polskę aż po obszar Alp i północnych Włoch przebiega aktywny front chłodny, stanowiący główną granicę między różnymi masami powietrza. Jego przebieg jest lekko falujący, co sugeruje obecność lokalnych zaburzeń oraz nierównomierne przemieszczanie się strefy frontowej. Wzdłuż tej linii zaznacza się pas większego zachmurzenia oraz zmienności warunków atmosferycznych, typowych dla stref frontowych. Po stronie zachodniej zalega bardziej jednorodne pole baryczne, natomiast po stronie wschodniej widoczne jest większe zaburzenie związane z cyrkulacją niżową.Nad północną częścią kontynentu, szczególnie nad Skandynawią i Morzem Norweskim, rozciąga się kolejna strefa związana z frontem zokludowanym, będącym częścią układu niżowego rozbudowanego na północy Europy. Gęsto ułożone izobary w tym rejonie wskazują na większy gradient baryczny oraz silniejszą cyrkulację atmosferyczną. Układ ten wprowadza bardziej dynamiczne warunki, z wyraźnym transportem mas powietrza i rozległym zachmurzeniem obejmującym północną część kontynentu.Zachodnia Europa znajduje się pod wpływem wyżu, którego centra widoczne są nad Francją oraz częściowo nad Europą Środkową. W tych rejonach izobary są szeroko rozstawione, co świadczy o słabszym gradiencie ciśnienia i bardziej stabilnych warunkach barycznych. Mimo obecności wyżu, bliskość frontów powoduje, że nie jest to obszar całkowicie spokojny, a zachmurzenie ma charakter zmienny i miejscami związany z rozciągającymi się od zachodu układami frontowymi.Na południowym zachodzie kontynentu, w rejonie Półwyspu Iberyjskiego, zaznacza się odrębny ośrodek niżowy oraz związany z nim system frontów. Przez północną Hiszpanię i południową Francję przebiega front ciepły, który łączy się z frontem chłodnym rozciągającym się dalej na zachód nad Atlantykiem. Układ ten stanowi fragment większej zatoki niżowej wkraczającej nad zachodnią Europę i wpływa na zwiększenie zachmurzenia oraz aktywność procesów atmosferycznych w tym obszarze.Południowa i południowo-wschodnia Europa pozostaje w zasięgu bardziej rozległego, lecz słabiej zaznaczonego pola obniżonego ciśnienia, związanego częściowo z układem niżowym nad wschodnią częścią kontynentu. W tym rejonie izobary są rozstawione szerzej niż na północy, co wskazuje na mniejszy gradient baryczny, jednak obecność frontów oraz rozległych stref zachmurzenia świadczy o utrzymującej się chwiejności atmosfery i możliwości występowania opadów.Całość układu tworzy wyraźny podział Europy na strefę bardziej stabilną, związaną z wyżem nad zachodnią i częściowo środkową częścią kontynentu, oraz strefę bardziej dynamiczną, obejmującą północ, centrum i wschód Europy, gdzie dominują układy niżowe i aktywne fronty. Kluczową rolę odgrywa rozciągająca się przez środek kontynentu strefa frontowa, która stanowi granicę między różnymi masami powietrza i odpowiada za największą zmienność warunków pogodowych.
Źródło:https://meteo.imgw.pl/
