Sytuacja synoptyczna nad Europą w analizowanym terminie ma wyraźnie złożony i wieloośrodkowy charakter, typowy dla okresu wiosennego przejścia między dominacją cyrkulacji zachodniej a coraz częstszymi zaburzeniami falowymi. Głównym elementem pola barycznego nad zachodnią Europą pozostaje rozległy układ niżowy znad Atlantyku, którego ośrodek znajduje się na zachód od Wysp Brytyjskich. Z niżem tym związany jest system frontów atmosferycznych zarówno front ciepły, jak i chłodny które wchodzą nad kontynent od strony Francji i Półwyspu Iberyjskiego. Wskazuje to na kontynuację napływu wilgotnego powietrza polarnego morskiego nad zachodnią część Europy, sprzyjającego rozwojowi rozległego zachmurzenia i stref opadowych. W centralnej części kontynentu, w tym nad Europą Środkową, zaznacza się kolejny, płytszy układ niżowy z centrum w rejonie Niemiec i Czech. Z nim związany jest front chłodny przemieszczający się przez obszar Polski w kierunku południowo-wschodnim oraz front ciepły rozciągający się dalej na południe. Układ ten stanowi istotny element kształtujący pogodę w regionie, ponieważ wyznacza strefę przejściową między różnymi masami powietrza oraz obszar zwiększonego zachmurzenia i opadów. W jego obrębie dochodzi do mieszania się cieplejszego powietrza napływającego z południa z chłodniejszym powietrzem od północnego zachodu.Napołudniu Europy, szczególnie nad obszarem Włoch i środkowego basenu Morza Śródziemnego, widoczny jest kolejny ośrodek niżowy, z którym związany jest układ frontu chłodnego skierowanego na południowy wschód. Oznacza to utrzymującą się aktywność cyklonalną również w tej części kontynentu. W rejonie tym zaznacza się także napływ cieplejszego powietrza, co sprzyja większej chwiejności atmosfery oraz rozwojowi bardziej rozbudowanego zachmurzenia i opadów. W przeciwieństwie do zachodniej i południowej Europy, północno-wschodnia część kontynentu znajduje się pod wpływem wyżu barycznego z centrum nad obszarem północnej Rosji i Finlandii. W jego obrębie panują bardziej stabilne warunki pogodowe, z mniejszym zachmurzeniem i słabszą aktywnością frontową. Wyż ten ogranicza zasięg układów niżowych od wschodu i stabilizuje sytuację w tej części Europy.Rozmieszczenie mas powietrza wskazuje na dominację powietrza polarnego morskiego nad znaczną częścią Europy Zachodniej i Środkowej, w tym jego cieplejszej odmiany. Powietrze to jest wilgotne i sprzyja powstawaniu rozległych obszarów zachmurzenia oraz opadów, szczególnie w strefach frontowych. Nad Europą Wschodnią obecne jest chłodniejsze powietrze polarne kontynentalne, a miejscami także powietrze arktyczne stare, co przekłada się na nieco niższe temperatury i bardziej stabilne warunki.Zachmurzenie nad Europą układa się w rozległe pasma związane z przebiegiem frontów atmosferycznych. Największe jego nagromadzenie widoczne jest w pasie od Atlantyku przez Francję, Niemcy i Polskę aż po południowo-wschodnią Europę. Występuje ono również nad obszarem Morza Śródziemnego w związku z niżem włoskim. Nad północno-wschodnią Europą zachmurzenie jest mniejsze i bardziej rozproszone, co odpowiada wpływowi wyżu.Całościowo Europa znajduje się pod wpływem kilku współdziałających układów barycznych: rozległego niżu atlantyckiego, wtórnego niżu nad Europą Środkową oraz niżu śródziemnomorskiego, przy jednoczesnej obecności wyżu na północnym wschodzie kontynentu. Taki układ powoduje utrzymywanie się zmiennej, dynamicznej pogody, z częstym zachmurzeniem i strefami opadów, szczególnie w pasie Europy Środkowej, która pozostaje w obszarze przejściowym między tymi układami.
Źródło:
