Sytuacja synoptyczna nad Europą pozostaje złożona i charakteryzuje się obecnością kilku ośrodków barycznych oraz rozbudowanego systemu frontów atmosferycznych, które wyznaczają granice pomiędzy różnymi masami powietrza. Nad północną częścią kontynentu oraz w rejonie Morza Norweskiego i Skandynawii zaznacza się wpływ układów niskiego ciśnienia wraz z towarzyszącymi im frontami atmosferycznymi. Jednocześnie nad zachodnią i południowo-zachodnią Europą większy wpływ zachowują wyże, które zapewniają spokojniejsze warunki pogodowe i sprzyjają utrzymywaniu się cieplejszych mas powietrza. Przez znaczną część Europy przebiega rozległa strefa frontowa, ciągnąca się od Wysp Brytyjskich przez Morze Północne, południową Skandynawię, Bałtyk i Europę Środkową aż po Bałkany. To właśnie wzdłuż tej strefy dochodzi do ścierania się chłodniejszego powietrza polarnego morskiego napływającego z zachodu i północnego zachodu z cieplejszym oraz bardziej nagrzanym powietrzem utrzymującym się nad południową i częściowo wschodnią Europą. Taki układ sprzyja utrzymywaniu dużego kontrastu termicznego pomiędzy poszczególnymi regionami kontynentu oraz powoduje wyraźne różnice w przebiegu pogody. Polska znajduje się w obszarze przejściowym pomiędzy tymi dwiema masami powietrza. Nad krajem zaznacza się wpływ powietrza polarnego morskiego, jednak w pobliżu przebiegających frontów atmosferycznych warunki pogodowe pozostają bardzo zróżnicowane. W zależności od położenia względem stref frontowych mogą występować zarówno większe przejaśnienia, jak i okresowo wzrastające zachmurzenie oraz opady. Oznacza to, że pogoda nie będzie jednolita na obszarze całego kraju, a różnice pomiędzy poszczególnymi regionami mogą być wyraźnie zauważalne. Najwyższe temperatury nadal utrzymują się nad południową Europą. Bardzo ciepłe masy powietrza obejmują Półwysep Iberyjski, południową Francję, znaczną część Włoch, Bałkany oraz obszary wokół Morza Czarnego. W wielu miejscach temperatury przekraczają tam 30°C, lokalnie osiągając jeszcze wyższe wartości. Z kolei nad Wyspami Brytyjskimi, północnym Atlantykiem oraz Skandynawią zaznacza się napływ chłodniejszego i bardziej wilgotnego powietrza, co przekłada się na niższe temperatury oraz większą ilość zachmurzenia. Na mapie dobrze widoczna jest również aktywność frontów chłodnych, ciepłych oraz odcinków okluzji, które są charakterystycznym elementem dynamicznej cyrkulacji atmosferycznej. To właśnie w ich obrębie dochodzi do największych zmian pogody. Fronty wyznaczają granice pomiędzy masami powietrza o odmiennych właściwościach termicznych i wilgotnościowych, dlatego w ich sąsiedztwie obserwuje się częste zmiany temperatury, zachmurzenia oraz występowanie opadów. Przemieszczanie się tych układów sprawia, że warunki atmosferyczne nad wieloma regionami Europy pozostają zmienne i mogą zmieniać się w stosunkowo krótkim czasie. Rozkład izobar wskazuje również na zróżnicowany gradient ciśnienia nad kontynentem. W rejonach, gdzie izobary przebiegają bliżej siebie, przepływ powietrza jest silniejszy, natomiast tam, gdzie są bardziej oddalone, warunki pozostają spokojniejsze. Taki układ wpływa na kierunek przemieszczania się mas powietrza oraz decyduje o dalszej wędrówce frontów atmosferycznych nad Europą. Ogólnie sytuacja baryczna nie wskazuje na dominację jednego, stabilnego typu pogody. Nad Europą utrzymuje się aktywna cyrkulacja zachodnia z okresowym przemieszczaniem się kolejnych układów niżowych i frontów atmosferycznych. W efekcie wiele regionów kontynentu pozostaje pod wpływem zmiennych warunków atmosferycznych, a przebieg pogody zależy przede wszystkim od aktualnego położenia stref frontowych oraz napływu różnych mas powietrza. W najbliższym czasie to właśnie ich przemieszczanie będzie odgrywać kluczową rolę w kształtowaniu temperatury, zachmurzenia i rozkładu opadów zarówno w Polsce, jak i w pozostałej części Europy.
Źródło: https://meteo.imgw.pl/
