Głęboki niż nad północnym Atlantykiem

Układ ciśnienia nad Europą pozostaje wyraźnie zróżnicowany. Najważniejszym elementem sytuacji jest głęboki niż obejmujący północno-wschodnią część Atlantyku i akweny położone na zachód od Półwyspu Skandynawskiego. Jednocześnie południowo-zachodnia część kontynentu znajduje się bliżej rozległego obszaru podwyższonego ciśnienia, natomiast nad południem Europy występuje kilka mniejszych ośrodków wyżowych i niżowych o znaczeniu regionalnym. Centrum głównego niżu znajduje się nad północno-wschodnim Atlantykiem, pomiędzy Islandią, Wyspami Brytyjskimi i zachodnimi wybrzeżami Skandynawii. Ciśnienie w jego obrębie spada do około 989 hPa. Otaczają go rozległe, zamknięte izobary, a ich stosunkowo gęste ułożenie świadczy o dużym gradiencie barycznym. Największe różnice ciśnienia występują w północnej części oceanu oraz w pasie prowadzącym w kierunku Morza Norweskiego i północno-zachodniej Europy. Strefa obniżonego ciśnienia rozciąga się daleko poza samo centrum niżu. Obejmuje północne okolice Wysp Brytyjskich, Morze Północne, część Skandynawii oraz sąsiednie akweny. W północnej części mapy widoczne są również kolejne, słabsze ośrodki niżowe, które pozostają elementami rozległego pola niskiego ciśnienia obecnego na północy Atlantyku. Nad środkową częścią Skandynawii znajduje się odrębny niż z ciśnieniem około 1000 hPa. Jego obecność podtrzymuje obniżone wartości w północnej Europie i powoduje, że cały region od Morza Norweskiego po Bałtyk pozostaje daleko od wpływu silnego wyżu. Pole ciśnienia jest tam znacznie bardziej dynamiczne niż w środkowej i południowej części kontynentu. Polska znajduje się na południowo-wschodnich obrzeżach rozległego obszaru niżowego obejmującego północ Europy. Nad krajem nie ma centrum wyżu ani niżu, a wartości ciśnienia pozostają umiarkowane. Przebieg izobar wskazuje na stopniowe obniżanie się ciśnienia w kierunku północnym i północno-zachodnim, czyli w stronę Skandynawii oraz północno-wschodniego Atlantyku. Izobary na obszarze Polski są rozmieszczone zdecydowanie szerzej niż w pobliżu centrum głębokiego niżu. Oznacza to, że gradient baryczny nad krajem jest niewielki lub umiarkowany. Większe zróżnicowanie ciśnienia zaznacza się dopiero dalej na północ, natomiast południowa część Polski znajduje się bliżej obszarów nieco wyższych wartości obejmujących Europę Środkową i Bałkany. Położenie kraju pomiędzy niżową północą a słabszymi wyżami na południu nadaje sytuacji przejściowy charakter. Północ i północny zachód Polski pozostają bliżej strefy niższego ciśnienia, podczas gdy południe kraju leży bliżej lokalnych ośrodków wyżowych obecnych w regionie alpejskim i na Bałkanach. Żaden z tych układów nie obejmuje jednak całej Polski swoją wyraźną dominacją. Zachodnia Europa znajduje się pomiędzy głębokim niżem na północy a rozległym polem podwyższonego ciśnienia rozbudowanym nad Atlantykiem. Wartości rosną w kierunku południowo-zachodnim, gdzie przebiegają izobary około 1024 hPa, a dalej nad oceanem ciśnienie przekracza 1030 hPa. Wschodnie obrzeża tego obszaru obejmują część Wysp Brytyjskich, Francję oraz Półwysep Iberyjski. W rejonie Zatoki Biskajskiej i zachodniej części Francji zaznacza się płytki niż o ciśnieniu około 1008 hPa. Jest to niewielki i lokalny ośrodek, wyraźnie słabszy od głównego niżu nad północnym Atlantykiem. Jego obecność zakłóca jednak jednolite pole podwyższonego ciśnienia w zachodniej części kontynentu. Południowa Europa pozostaje pod wpływem kilku niedużych ośrodków barycznych. Wyż około 1018 hPa znajduje się w regionie alpejskim, natomiast kolejny, osiągający około 1019 hPa, obejmuje część Bałkanów. Słabsze wyże widoczne są również nad Półwyspem Iberyjskim, północną Afryką i środkową częścią basenu Morza Śródziemnego. Ośrodki te nie tworzą jednego zwartego i rozległego wyżu. Są rozdzielone słabszymi strefami niższego ciśnienia, dlatego pole baryczne nad południem kontynentu ma charakter mozaikowy. Wartości pozostają jednak wyższe niż na północy Europy, szczególnie w porównaniu z głębokim niżem nad Atlantykiem i ośrodkiem niżowym nad Skandynawią. Wschodnia oraz południowo-wschodnia część Europy znajduje się w polu niższych wartości. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego widoczny jest niż około 999 hPa, a kolejne ośrodki na krańcach przedstawionego obszaru osiągają około 994–1004 hPa. Izobary są tam miejscami gęściej rozmieszczone, co wskazuje na większy gradient ciśnienia niż nad Europą Środkową. Całość sytuacji pokazuje wyraźny podział kontynentu. Północ pozostaje pod wpływem rozległej strefy niżowej z głębokim centrum nad Atlantykiem, południowy zachód znajduje się bliżej obszaru wysokiego ciśnienia, natomiast południe i południowy wschód obejmuje kilka słabszych, regionalnych układów. Polska leży pomiędzy tymi strefami, na obrzeżach niżu i bez bezpośredniej dominacji jednego silnego ośrodka barycznego.