Niżowa dominacja nad północą Europy

Układ ciśnienia nad Europą jest silnie zróżnicowany, a najważniejszym elementem sytuacji pozostaje głęboki niż obejmujący północno-wschodni Atlantyk, Morze Norweskie oraz znaczną część północnej Europy. Jego rozległe pole oddziałuje na obszar od Wysp Brytyjskich przez Morze Północne i Skandynawię aż po południową część Bałtyku. Polska znajduje się na południowo-wschodnim skraju tego układu, pomiędzy niższym ciśnieniem obecnym na północy a słabszymi wyżami rozlokowanymi nad południową częścią kontynentu. Główne centrum niżu znajduje się nad wodami położonymi pomiędzy Wyspami Brytyjskimi a zachodnim wybrzeżem Norwegii. Ciśnienie spada tam do około 979 hPa, co wskazuje na bardzo dobrze rozwinięty i głęboki ośrodek niskiego ciśnienia. W jego sąsiedztwie widoczny jest również drugi ośrodek niżowy o wartości około 987 hPa, położony bliżej południowej Skandynawii. Oba centra są częścią rozległego obszaru niżowego zajmującego znaczną część północno-zachodniej Europy. Wokół głównego niżu izobary układają się w zamknięte i stosunkowo gęsto rozmieszczone kręgi. Największe zagęszczenie linii jednakowego ciśnienia występuje nad północno-wschodnim Atlantykiem, Morzem Norweskim, Morzem Północnym oraz zachodnią częścią Skandynawii. Oznacza to duży gradient baryczny, a więc warunki sprzyjające silniejszemu przepływowi powietrza i bardziej dynamicznej pogodzie w tej części Europy. Strefa obniżonego ciśnienia obejmuje również Wyspy Brytyjskie, Danię, północne Niemcy oraz znaczną część Półwyspu Skandynawskiego. W kierunku północno-wschodnim wartości pozostają niskie, a izobara około 1000 hPa przebiega przez północną część Europy. Cały ten obszar znajduje się daleko od wpływu stabilnego i rozległego wyżu. Polska leży na południowo-wschodnich obrzeżach głównego niżu. Nad krajem nie znajduje się jednak jego centrum, dlatego ciśnienie jest wyższe niż nad północno-zachodnią częścią Europy. Wartości stopniowo maleją w kierunku północnym i północno-zachodnim, natomiast ku południu oraz południowemu wschodowi przechodzą w bardziej wyrównane pole związane ze słabymi ośrodkami wysokiego ciśnienia. Przebieg izobar wskazuje, że północna część Polski pozostaje bliżej rozległej strefy niżowej obejmującej Bałtyk i Skandynawię. Południe kraju znajduje się natomiast bliżej słabych wyżów obecnych nad Europą Środkowo-Południową. Polska pozostaje więc w obszarze przejściowym, w którym nie zaznacza się pełna dominacja ani głębokiego niżu, ani silnego wyżu. Izobary nad Polską są rozmieszczone szerzej niż w bezpośrednim sąsiedztwie głównego centrum niżowego. Gradient baryczny jest tutaj mniejszy niż nad Morzem Norweskim i północnym Atlantykiem, ale wpływ rozległego układu niskiego ciśnienia nadal pozostaje widoczny. Największe różnice ciśnienia dotyczą północno-zachodniej części kontynentu, natomiast Europa Środkowa znajduje się w bardziej wyrównanym polu. Na południe od Polski widoczne są niewielkie ośrodki wysokiego ciśnienia. Jeden z nich, z wartością około 1013 hPa, znajduje się w rejonie Alp i północnych Bałkanów. Kolejne wyże o ciśnieniu około 1013–1014 hPa obejmują część Europy Południowo-Wschodniej, Bałkany oraz sąsiednie obszary. Są to jednak słabe i lokalne układy, które nie tworzą jednego rozległego wyżu obejmującego całą południową część kontynentu. Podwyższone wartości występują także nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego, Półwyspem Iberyjskim oraz północną Afryką. W tych regionach ciśnienie wynosi przeważnie około 1013–1017 hPa. Pole baryczne jest tam znacznie bardziej wyrównane niż na północy Europy, a izobary są rozmieszczone szerzej. Na południowym zachodzie mapy zaznacza się rozległy obszar wyższego ciśnienia znad Atlantyku. Wartości przekraczają tam 1024 hPa, jednak centrum tego układu znajduje się poza przedstawionym obszarem. Jego wpływ obejmuje zachodnią część Półwyspu Iberyjskiego oraz przyległe akweny, lecz nie sięga bezpośrednio do Europy Środkowej. Południowo-wschodnia część kontynentu pozostaje pod wpływem kolejnej strefy niżowej. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu znajdują się ośrodki z ciśnieniem około 997–1001 hPa. Tworzą one odrębny obszar obniżonego ciśnienia, niezwiązany bezpośrednio z głównym niżem dominującym nad północną Europą. Cały kontynent jest więc podzielony pomiędzy kilka różnych stref barycznych. Najbardziej dynamiczna sytuacja występuje na północy i północnym zachodzie, gdzie znajduje się głęboki niż z centrum około 979 hPa. Europa Środkowa, w tym Polska, leży na jego obrzeżach, natomiast południe pozostaje pod wpływem kilku słabych i rozproszonych wyżów. Na południowym wschodzie zaznacza się kolejny obszar niższego ciśnienia. Polska nie znajduje się bezpośrednio pod centrum żadnego z głównych układów, jednak rozległy niż z północnej Europy ma wyraźnie większe znaczenie niż słabe ośrodki wyżowe położone na południu. Układ izobar pokazuje stopniowy spadek ciśnienia w kierunku północno-zachodnim oraz bardziej wyrównane wartości nad południową częścią kraju i sąsiednimi regionami Europy Środkowej.