Pas wyższego ciśnienia obejmuje Europę Środkową

Układ ciśnienia nad Europą jest wyraźnie podzielony pomiędzy rozległy obszar podwyższonych wartości obejmujący znaczną część zachodniej i środkowej części kontynentu a strefy niżowe skupione przede wszystkim na północy oraz południowym wschodzie. Najbardziej uporządkowane pole wysokiego ciśnienia rozciąga się od rejonu Wysp Brytyjskich przez Francję, Niemcy i kraje alpejskie w kierunku Europy Środkowej. Polska znajduje się na wschodnim obrzeżu tego pasa, z dala od głównych centrów niżowych. Jedno z wyraźniejszych centrów wyżowych znajduje się w rejonie Wysp Brytyjskich i osiąga około 1023 hPa. Obszar podwyższonego ciśnienia nie ogranicza się jednak do jednego punktu. Rozciąga się szerzej przez zachodnią część kontynentu, obejmując Francję, kraje Beneluksu i część Niemiec. Izobary przebiegają tam stosunkowo szeroko, co wskazuje na niewielkie zróżnicowanie ciśnienia na dużym obszarze. Dalsze ośrodki wyżowe zaznaczają się w rejonie Alp oraz środkowej części Europy. Wartości w ich centrach dochodzą do około 1023 hPa. Dzięki temu pomiędzy Europą Zachodnią a środkową częścią kontynentu tworzy się dość rozległy pas podwyższonego ciśnienia. Nie jest to jeden idealnie zamknięty wyż obejmujący cały ten obszar, lecz kilka powiązanych ze sobą centrów i zatok wysokiego ciśnienia. Polska znajduje się w obrębie tego spokojniejszego pola barycznego. Nad krajem nie zaznacza się centrum wyżu ani niżu, ale wartości pozostają stosunkowo wysokie i wyrównane. Izobary są rozmieszczone szeroko, dlatego gradient baryczny jest niewielki. Najwyraźniejszy wpływ wyższego ciśnienia zaznacza się od zachodu i południowego zachodu, podczas gdy w kierunku północnym i północno-wschodnim stopniowo rośnie znaczenie rozległej strefy niżowej. Północ Europy pozostaje bardziej aktywna barycznie. W rejonie północnego Atlantyku znajduje się niż o wartości około 995 hPa, otoczony zamkniętymi izobarami. Jego pole obejmuje rozległy obszar oceanu i stanowi wyraźne przeciwieństwo spokojniejszego układu ciśnienia rozciągającego się dalej na południe. Kolejne niże występują w północnej części kontynentu. Jeden z nich, również osiągający około 995 hPa, znajduje się w rejonie północnej Skandynawii i Finlandii. W jego otoczeniu izobary są wyraźniej zagęszczone niż w Europie Środkowej, co oznacza większy gradient ciśnienia. Dalej na północ i północny wschód widoczne są następne słabsze ośrodki niżowe o wartościach około 1000–1005 hPa. Układy te tworzą szeroką strefę obniżonego ciśnienia ciągnącą się od północnego Atlantyku przez Skandynawię w kierunku północno-wschodniej Europy. Nie jest to jeden wspólny niż, lecz zespół kilku centrów oddzielonych obszarami nieco wyższych wartości. Największe różnice ciśnienia występują właśnie w północnych regionach kontynentu. Europa Południowa pozostaje znacznie spokojniejsza pod względem rozkładu ciśnienia. W rejonie Półwyspu Iberyjskiego obecne są ośrodki wyżowe osiągające około 1019–1021 hPa, natomiast dalej na południu i południowym zachodzie zaznaczają się kolejne obszary podwyższonych wartości. W zachodniej części basenu Morza Śródziemnego ciśnienie jest stosunkowo wyrównane i nie występuje tam jeden dominujący niż. Bardziej złożona sytuacja panuje w południowo-wschodniej części kontynentu. W pobliżu Morza Egejskiego oraz wschodniej części basenu Morza Śródziemnego znajdują się słabsze ośrodki niżowe. Ich wartości wynoszą około 1003–1001 hPa, a dalej na południowy wschód ciśnienie miejscami spada jeszcze bardziej. Układy te mają jednak głównie znaczenie regionalne i są wyraźnie oddzielone od północnoeuropejskiej strefy niżowej. Europa Wschodnia pozostaje natomiast w polu umiarkowanych wartości. Nie występuje tam jeden silny ośrodek, który dominowałby nad całym regionem. Ciśnienie jest bardziej wyrównane niż na północy, a izobary przebiegają w większych odstępach. W kierunku zachodnim wartości stopniowo rosną, łącząc się z pasem wyższego ciśnienia obejmującym Europę Środkową. Całościowo układ baryczny nad kontynentem ma dość czytelny charakter. Zachodnia i środkowa Europa znajdują się w szerokim pasie podwyższonego ciśnienia, podczas gdy północ obejmuje kilka dobrze zaznaczonych niżów. Południowy wschód również pozostaje pod wpływem lokalnych ośrodków niskiego ciśnienia. Polska leży pomiędzy tymi aktywniejszymi strefami, w obszarze umiarkowanych i stosunkowo wyrównanych wartości. Największy gradient baryczny występuje w północnej części Europy, szczególnie w pobliżu centrów niżowych. W centrum kontynentu izobary przebiegają znacznie szerzej, co świadczy o mniejszych różnicach ciśnienia. Taki układ wyraźnie oddziela spokojniejsze pole baryczne Europy Środkowej od bardziej dynamicznych obszarów położonych daleko na północy.