Pas wyższego ciśnienia przez centrum Europy

Układ ciśnienia nad Europą jest wyraźnie podzielony pomiędzy rozległy pas podwyższonych wartości obejmujący zachodnią, środkową i część południowej Europy a strefy niżowe obecne przede wszystkim na północy oraz południowym wschodzie kontynentu. Polska znajduje się pomiędzy tymi obszarami, po stronie wyższego i stosunkowo wyrównanego ciśnienia, bez wyraźnego centrum wyżu lub niżu bezpośrednio nad krajem. Zachodnia Europa pozostaje w szerokim polu podwyższonego ciśnienia rozciągającym się od północno-wschodniego Atlantyku przez Wyspy Brytyjskie, Francję i kraje Beneluksu. Najwyższe wartości występują dalej na zachód, poza główną częścią kontynentu, natomiast w kierunku Europy Środkowej ciśnienie stopniowo się obniża. Izobary są tam rozmieszczone dość szeroko, co wskazuje na stosunkowo wyrównane pole baryczne. Nad Wyspami Brytyjskimi i Francją nie znajduje się jedno zamknięte centrum wyżu, jednak cały region pozostaje pod wpływem podwyższonych wartości związanych z rozległym obszarem atlantyckim. Strefa ta sięga dalej przez Niemcy i kraje Beneluksu, łącząc się z polem wyższego ciśnienia obecnym w środkowej części kontynentu. Polska znajduje się w szerokiej strefie umiarkowanego i lekko podwyższonego ciśnienia. Nad krajem izobary przebiegają stosunkowo szeroko, a wartości są bardziej wyrównane niż w pobliżu układów niżowych na północy. Nie zaznacza się tutaj żaden zamknięty ośrodek baryczny, dlatego Polska leży pomiędzy wyższym ciśnieniem obecnym na południu i zachodzie a niższymi wartościami w kierunku Skandynawii. Na południe od Polski występuje kilka niewielkich ośrodków wyżowych. Jeden z nich znajduje się w rejonie Alp, a kolejne obejmują część Bałkanów i Europy Południowo-Wschodniej. Nie tworzą one jednego silnego centrum, lecz wspólnie podtrzymują rozległy pas wyższego ciśnienia rozciągający się od zachodniej części basenu Morza Śródziemnego po Bałkany i obszary położone dalej na wschodzie. Północ Europy pozostaje natomiast pod wpływem kilku ośrodków niżowych. Najbardziej rozległy niż znajduje się nad północnym Atlantykiem, pomiędzy Islandią a Skandynawią. Jego pole obejmuje również Morze Norweskie, a izobary tworzą wokół centrum wyraźnie zamknięty układ. Kolejne słabsze niże znajdują się nad Skandynawią, utrzymując niższe ciśnienie w całej północnej części kontynentu. Pomiędzy niżami północnej Europy a obszarem wyższego ciśnienia na południu przebiega szeroka strefa przejściowa. Obejmuje ona Morze Północne, Danię, południową część Skandynawii oraz południowy Bałtyk. W tym pasie wartości zmieniają się stopniowo, bez gwałtownego przejścia bezpośrednio w pobliżu Polski. Europa Południowa pozostaje pod wpływem słabszych ośrodków wyżowych i rozległego pola umiarkowanego ciśnienia. Podwyższone wartości widoczne są nad Półwyspem Iberyjskim, zachodnią częścią Morza Śródziemnego, północnymi Włochami oraz Bałkanami. Poszczególne centra mają głównie znaczenie regionalne i nie obejmują całego południa jednym zwartym układem. Na południowym wschodzie sytuacja stopniowo się zmienia. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego oraz dalej przy południowo-wschodnim skraju analizowanego obszaru zaznaczają się niże. Pole ciśnienia jest tam bardziej zróżnicowane, a wartości są niższe niż nad Bałkanami i Europą Środkową. Wschodnia część Europy pozostaje w obszarze umiarkowanego ciśnienia, z lokalnymi ośrodkami wyższymi i niższymi. Nie występuje tam jeden rozległy układ dominujący nad całym regionem. W części południowej zaznacza się wpływ słabszych wyżów, natomiast dalej na północ i południowy wschód pojawiają się obszary niższego ciśnienia. Całościowo zachód, centrum i znaczna część południa Europy znajdują się w rozległym polu podwyższonego ciśnienia, podczas gdy północ pozostaje pod wpływem niżów związanych z północnym Atlantykiem i Skandynawią. Polska leży pomiędzy tymi układami, w spokojniejszym i dość wyrównanym polu barycznym, bez bezpośredniej dominacji jednego wyraźnego centrum.