Polska pomiędzy wyżami a strefą słabszych niżów

Układ ciśnienia w Europie jest wyraźnie zróżnicowany. Obszary podwyższonych wartości obejmują znaczną część Europy Środkowej, południowej i wschodniej, natomiast kilka ośrodków niżowych zaznacza się na zachodzie kontynentu, północy Skandynawii oraz w rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego. Polska znajduje się pomiędzy tymi układami, w polu umiarkowanego i stosunkowo wyrównanego ciśnienia. Najbardziej rozbudowany obszar wysokiego ciśnienia rozciąga się od wschodniej części Atlantyku przez znaczną część Europy Środkowej aż po zachodnią Rosję. Jego zachodnia część łączy się z wyższymi wartościami obecnymi na oceanie, gdzie ciśnienie miejscami zbliża się do 1024 hPa. W kierunku kontynentu układ stopniowo słabnie, ale nadal obejmuje rozległy pas od Wysp Brytyjskich przez Morze Północne, południową Skandynawię i kraje bałtyckie. Kolejne centra wyżowe znajdują się w rejonie Alp, północnych Bałkanów oraz Rumunii. Ich wartości wynoszą około 1021–1022 hPa. Nie tworzą one jednego zwartego centrum, lecz wspólnie podtrzymują pas wyższego ciśnienia obejmujący znaczną część południowej i południowo-wschodniej Europy. Izobary w tym obszarze są przeważnie rozłożone szeroko, co wskazuje na niewielkie różnice ciśnienia na większych odległościach. Polska pozostaje na północnym skraju tego pasa. Zachodnia i południowa część kraju znajduje się bliżej obszarów podwyższonego ciśnienia rozciągających się od Alp i Europy Południowej, natomiast północ kraju leży bliżej słabszych ośrodków obecnych w rejonie Morza Północnego, Danii i południowej Skandynawii. Nad terytorium Polski nie znajduje się jednak centrum wyżu ani niżu. Ciśnienie w kraju jest dość wyrównane, a izobary przebiegają w dużych odstępach. Wartości stopniowo wzrastają z zachodu i północnego zachodu w kierunku centrum oraz wschodu. Oznacza to, że Polska znajduje się w strefie przejściowej pomiędzy słabszymi niżami obecnymi w zachodniej części kontynentu a rozległym obszarem wyższego ciśnienia obejmującym Europę Środkową i Wschodnią. Na zachód od kontynentu zaznacza się dobrze widoczny niż z centrum w pobliżu Irlandii. Otaczające go zamknięte izobary wskazują na wyraźnie wykształcony, ale niezbyt głęboki ośrodek. Jego pole obniżonego ciśnienia sięga w kierunku Wielkiej Brytanii, północnej Francji i zachodniej części Morza Północnego. Dalej na wschód widoczne są dwa kolejne, słabsze ośrodki niżowe. Jeden znajduje się w rejonie Francji i zachodnich Niemiec, a drugi bliżej krajów Beneluksu i środkowych Niemiec. Wartości w ich centrach wynoszą około 1009–1010 hPa. Są to niewielkie układy regionalne, które rozdzielają obszar wyższego ciśnienia znad Atlantyku od strefy wyżowej obejmującej Europę Środkową. Północ Europy pozostaje bardziej zróżnicowana. W rejonie południowej Skandynawii zaznacza się niewielki wyż, natomiast dalej na północ obecne są ośrodki niżowe. Najniższe wartości występują przy północno-wschodnim skraju przedstawionego obszaru, gdzie znajduje się głęboki niż o ciśnieniu około 985 hPa. Izobary są tam wyraźnie zagęszczone, co oznacza znacznie większy gradient baryczny niż w środkowej części kontynentu. Europa Wschodnia znajduje się głównie w rozległym polu umiarkowanego i podwyższonego ciśnienia. Nie występuje tam jedno dominujące centrum, jednak wartości są wyższe niż na dalekiej północy i południowym wschodzie. Układ ten łączy się z pasem wyżowym obejmującym Białoruś, Ukrainę, Rumunię oraz część Bałkanów. Południe kontynentu pozostaje pod wpływem kilku niewielkich wyżów. Wyższe wartości obejmują rejon Alp, północne Bałkany, Rumunię oraz obszary położone na zachód od Morza Czarnego. W zachodniej części basenu Morza Śródziemnego pole ciśnienia jest bardziej wyrównane, bez wyraźnej dominacji jednego silnego ośrodka. Odmienna sytuacja występuje na południowym wschodzie. W rejonie Morza Egejskiego zaznacza się niż o wartości około 1008 hPa, natomiast dalej na wschód ciśnienie spada jeszcze bardziej. Najniższe wartości w tej części obszaru widoczne są przy wschodniej części Morza Śródziemnego, gdzie znajduje się kolejny ośrodek niżowy. Całościowo Europa pozostaje podzielona pomiędzy rozległe obszary podwyższonego ciśnienia w centrum, na południu i wschodzie oraz niże obecne na zachodzie, dalekiej północy i południowym wschodzie. Polska leży pomiędzy tymi strefami, w obszarze umiarkowanego ciśnienia i niewielkiego gradientu barycznego. Żaden wyraźny ośrodek nie znajduje się bezpośrednio nad krajem, dlatego sytuacja ma charakter przejściowy i stosunkowo spokojny.