Rozległy niż nad zachodnią Europą. Polska pomiędzy niżem a wyżem ze wschodu

Sytuacja baryczna nad Europą pokazuje wyraźny podział kontynentu pomiędzy rozległy obszar obniżonego ciśnienia na zachodzie a znacznie wyższe wartości ciśnienia obejmujące wschodnią i północno-wschodnią część Europy. Szczególnie interesująco przedstawia się zachód kontynentu, gdzie pole niżowe nie jest związane z jednym wyraźnym centrum, lecz tworzy rozbudowaną strukturę obejmującą dużą część północno-wschodniego Atlantyku, Wyspy Brytyjskie i przyległe obszary Europy Zachodniej. W obrębie tego rozległego pola obniżonego ciśnienia widocznych jest kilka odrębnych ośrodków. Dwa z nich znajdują się w rejonie Wysp Brytyjskich i osiągają około 1004–1005 hPa. Kolejne centra niżowe występują nad Atlantykiem, na zachód i południowy zachód od Europy, gdzie ciśnienie w ich pobliżu wynosi około 1005–1008 hPa. Całość tworzy rozległy, wielocentryczny układ niżowy zajmujący znaczną część zachodniej części kontynentu i sąsiedniego Atlantyku. Obszar niższego ciśnienia rozciąga się również w kierunku Morza Północnego i zachodniej części Europy kontynentalnej. W pobliżu wybrzeży południowej części Morza Północnego zaznacza się kolejny niewielki ośrodek z ciśnieniem około 1010 hPa. W efekcie zachodnia część Europy znajduje się pod wpływem rozbudowanego pola niżowego, którego poszczególne centra są osadzone we wspólnym obszarze obniżonego ciśnienia. Zupełnie inna sytuacja występuje nad północno-wschodnią i wschodnią Europą. Od Skandynawii przez rejon Morza Bałtyckiego po część Europy Wschodniej rozciąga się rozległy obszar podwyższonego ciśnienia. Najwyższe wartości występują nad północno-wschodnią częścią kontynentu, gdzie ciśnienie przekracza 1028 hPa. Pole wysokiego ciśnienia obejmuje bardzo dużą przestrzeń i stanowi wyraźną przeciwwagę dla rozbudowanej cyrkulacji niżowej obecnej na zachodzie. Polska znajduje się pomiędzy tymi dwoma rozległymi obszarami barycznymi. Od zachodu zaznacza się wpływ niższego ciśnienia związanego z wielocentrycznym układem nad Europą Zachodnią i Atlantykiem, natomiast od wschodu oraz północnego wschodu widoczny jest obszar zdecydowanie wyższego ciśnienia. W bezpośrednim sąsiedztwie Polski, po południowo-wschodniej stronie kraju, zaznacza się centrum wyżowe o wartości około 1025 hPa. Na południu Europy sytuacja jest bardziej złożona. W rejonie Alp, północnych Włoch, Bałkanów oraz środkowej części Morza Śródziemnego występuje kilka słabszych centrów podwyższonego ciśnienia, osiągających około 1020–1022 hPa. Tworzą one pas wyższego ciśnienia rozciągający się przez część południowej i południowo-wschodniej Europy. Jednocześnie nad wschodnią częścią Morza Śródziemnego i dalej w kierunku Bliskiego Wschodu ponownie zaznacza się obniżenie ciśnienia. Widocznych jest tam kilka ośrodków niżowych z wartościami około 1002–1006 hPa. Oznacza to, że pole baryczne nad Europą jest obecnie mocno zróżnicowane, a poszczególne części kontynentu znajdują się pod wpływem zupełnie innych układów. Najbardziej charakterystycznym elementem całej sytuacji pozostaje jednak wyraźny kontrast pomiędzy zachodem i wschodem Europy. Po jednej stronie mamy rozległy, wielocentryczny obszar niżowy obejmujący Wyspy Brytyjskie, znaczną część północno-wschodniego Atlantyku i sięgający w kierunku Europy Zachodniej. Po drugiej stronie znajduje się rozbudowany obszar wysokiego ciśnienia obejmujący północno-wschodnią oraz wschodnią część kontynentu. Polska leży pomiędzy tymi dwoma głównymi układami, na pograniczu pola niższego ciśnienia od zachodu i wyższego od wschodu.