Rozległy wyż wzmacnia się w centrum Europy

Układ ciśnienia w Europie pozostaje wyraźnie zróżnicowany, jednak największe znaczenie dla zachodniej i środkowej części kontynentu ma rozległy obszar podwyższonych wartości rozciągający się od Atlantyku przez Francję, kraje Beneluksu i Niemcy aż po Europę Środkową. W jego obrębie znajdują się dwa wyraźne centra wyżowe osiągające około 1024 hPa, które wspólnie tworzą szeroką strefę wysokiego ciśnienia. Najsilniejsza część tego układu obejmuje zachodnią Europę. Jedno z centrów znajduje się w rejonie Francji, krajów Beneluksu i zachodnich Niemiec, natomiast drugie zaznacza się bliżej Półwyspu Iberyjskiego. Pomiędzy nimi przebiega rozległy pas podwyższonego ciśnienia obejmujący również część Atlantyku. Izobary są tam stosunkowo szeroko rozstawione, co wskazuje na niewielkie różnice ciśnienia na dużym obszarze. Wpływ wyżu sięga dalej w kierunku Europy Środkowej. Wyższe wartości obejmują Czechy, Austrię, Słowację oraz południową część Niemiec. Kolejne, słabsze centrum wyżowe o wartości około 1018 hPa znajduje się w pobliżu Karpat i zachodniej części Ukrainy. Nie jest ono odrębnym, silnym układem, lecz częścią rozległego pola podwyższonego ciśnienia rozciągającego się przez środkową część kontynentu. Polska znajduje się na północno-wschodnim skraju tej strefy. Wartości ciśnienia są umiarkowane i wynoszą przeważnie około 1016–1018 hPa. Nad krajem nie znajduje się centrum wyżu ani niżu, a izobary przebiegają w dość dużych odstępach. Oznacza to niewielki gradient baryczny i stosunkowo wyrównane pole ciśnienia pomiędzy poszczególnymi regionami. Zachodnia i południowa część Polski pozostają bliżej obszaru wyższego ciśnienia związanego z wyżem obejmującym Niemcy i Europę Środkową. Północ kraju leży natomiast bliżej strefy niżowej rozciągającej się od Morza Północnego przez Danię po Skandynawię. Polska znajduje się więc pomiędzy dwoma różnymi obszarami barycznymi, ale bez bezpośredniego wpływu ich głównych centrów. Północ Europy obejmuje rozległe pole obniżonego ciśnienia. Najważniejszy niż znajduje się w rejonie Finlandii i północnej Skandynawii, gdzie wartość w centrum spada do około 995 hPa. Otaczające go zamknięte izobary obejmują również część Szwecji, północny Bałtyk oraz północno-zachodnią Rosję. W tej części kontynentu różnice ciśnienia są wyraźnie większe niż w Europie Środkowej. Kolejny ośrodek niżowy o wartości około 1007 hPa znajduje się w rejonie Danii i południowej Skandynawii. Stanowi on południowe przedłużenie szerszej strefy niżowej obecnej na północy. Jego pole obejmuje część Morza Północnego, Danię, południową Norwegię i południową Szwecję, jednak nie sięga bezpośrednio nad Polskę. Dalej na północnym zachodzie, w rejonie Islandii i północnego Atlantyku, widoczny jest kolejny niż osiągający około 1000 hPa. Ośrodek ten pozostaje oddzielony od głównego układu skandynawskiego, ale wraz z nim podtrzymuje szeroką strefę obniżonego ciśnienia nad północną częścią Europy i sąsiednimi akwenami. Jeszcze niższe wartości występują przy północno-wschodnim skraju przedstawionego obszaru, gdzie znajduje się głęboki niż o ciśnieniu około 991 hPa. Izobary są tam wyraźnie zagęszczone, co wskazuje na znacznie większy gradient baryczny niż w centrum kontynentu. Układ ten leży jednak daleko od Polski i oddziałuje głównie na północno-wschodnie krańce Europy. Południe kontynentu pozostaje pod wpływem kilku mniejszych ośrodków wyżowych. W rejonie Bałkanów wartości wynoszą około 1017–1020 hPa, a kolejne centrum podwyższonego ciśnienia znajduje się bliżej Rumunii i zachodniej części Morza Czarnego. Ośrodki te mają głównie znaczenie regionalne i nie tworzą jednego zwartego wyżu obejmującego całe południe Europy. W basenie Morza Śródziemnego układ jest bardziej złożony. Pomiędzy lokalnymi wyżami występują płytkie niże, między innymi w rejonie środkowej części Morza Śródziemnego oraz Morza Egejskiego. Ich wartości mieszczą się przeważnie w granicach 1005–1013 hPa. Dalej na południowym wschodzie ciśnienie spada jeszcze bardziej, a przy skraju obszaru widoczne jest centrum osiągające około 997 hPa. Europa Wschodnia znajduje się głównie w polu umiarkowanego ciśnienia. Nie ma tam jednego dominującego centrum barycznego, a izobary przebiegają łagodnie i w stosunkowo dużych odstępach. Wartości są wyższe niż w północnej Skandynawii, ale niższe niż w obrębie wyżu obejmującego zachodnią i środkową część kontynentu. Całościowo zachodnia i środkowa Europa pozostają pod wpływem rozległego obszaru podwyższonego ciśnienia, natomiast północ kontynentu obejmuje szeroka strefa niżowa z kilkoma odrębnymi centrami. Polska znajduje się pomiędzy tymi układami, w polu umiarkowanych i stosunkowo wyrównanych wartości. Największe różnice ciśnienia występują daleko na północy i północnym wschodzie, podczas gdy w centrum Europy izobary są znacznie szerzej rozstawione.