Silny układ niżowy obejmuje północ Europy

Sytuacja baryczna w Europie jest wyraźnie zróżnicowana, a największy kontrast ciśnienia występuje pomiędzy północną a południowo-zachodnią częścią kontynentu. Najważniejszym elementem pozostaje rozległy układ niskiego ciśnienia obejmujący Morze Północne, południową część Morza Norweskiego, Wyspy Brytyjskie, Danię oraz znaczną część Skandynawii. Polska znajduje się na jego południowo-wschodnich obrzeżach, gdzie wartości są już wyraźnie wyższe niż w centrum niżu. Główne centrum układu znajduje się pomiędzy Wyspami Brytyjskimi a południową Skandynawią i osiąga około 979 hPa. W jego sąsiedztwie, bliżej Danii i południowej części Półwyspu Skandynawskiego, zaznacza się drugie minimum z ciśnieniem około 984 hPa. Oba centra są otoczone systemem zamkniętych izobar, tworząc rozległą strefę bardzo niskiego ciśnienia nad północno-zachodnią częścią Europy. Szczególnie charakterystyczne jest duże zagęszczenie izobar wokół głównego centrum niżowego. Linie jednakowego ciśnienia układają się blisko siebie w rejonie Morza Północnego, południowej Norwegii oraz przyległych akwenów. Oznacza to znaczny gradient baryczny, czyli dużą różnicę ciśnienia na stosunkowo niewielkiej odległości. Wraz z oddalaniem się od centrum układu izobary stają się coraz szerzej rozstawione, a wartości stopniowo rosną. Wyspy Brytyjskie znajdują się po południowo-zachodniej stronie głównego niżu. Wartości są tam wyższe niż w jego centrum, jednak przebieg izobar nadal wyraźnie wskazuje na wpływ rozległego obszaru niskiego ciśnienia. W kierunku południowo-zachodnim sytuacja szybko się zmienia nad Atlantykiem ciśnienie wzrasta i w zachodniej części mapy przekracza 1024 hPa. Znaczna część Skandynawii pozostaje w obrębie strefy niżowej. Najniższe wartości koncentrują się w jej południowo-zachodnim sąsiedztwie, natomiast ku północy i północnemu wschodowi ciśnienie stopniowo wzrasta. Mimo tego cały region pozostaje związany z rozległym polem obniżonych wartości, którego centrum znajduje się znacznie dalej na zachód. Polska zajmuje położenie przejściowe pomiędzy niżową północą a bardziej wyrównanym polem ciśnienia obejmującym środkową i południową Europę. Kraj znajduje się daleko od centrum 979 hPa, dlatego wartości są tu znacznie wyższe. Jednocześnie przebieg izobar wskazuje na stopniowy spadek ciśnienia w kierunku północno-zachodnim, czyli w stronę Niemiec, Morza Północnego i głównego układu niżowego. Północne regiony Polski leżą bliżej strefy obniżonego ciśnienia, natomiast południe kraju znajduje się w sąsiedztwie słabszych ośrodków wyżowych ulokowanych w Europie Środkowo-Południowej. Nie ma jednak podstaw, aby mówić o dominacji silnego wyżu nad Polską. Pole baryczne jest tutaj znacznie bardziej wyrównane niż na północy kontynentu, a izobary są rozmieszczone szerzej. W rejonie Alp zaznacza się słaby wyż o wartości około 1013 hPa. Kolejne ośrodki wysokiego ciśnienia, osiągające około 1013–1017 hPa, rozmieszczone są w kierunku Bałkanów i środkowej części basenu Morza Śródziemnego. Są to jednak układy znacznie słabsze od północnego niżu i mają przede wszystkim znaczenie regionalne. Zachodnia część basenu Morza Śródziemnego oraz Półwysep Iberyjski pozostają w polu umiarkowanie podwyższonego ciśnienia. Wartości najczęściej mieszczą się tam w przedziale około 1013–1018 hPa, a układ izobar jest spokojniejszy i znacznie mniej zagęszczony niż w rejonie Morza Północnego. Jeszcze wyższe wartości pojawiają się dalej na zachód, nad Atlantykiem. Południowo-wschodnia część Europy przedstawia odmienny układ. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego i jego sąsiedztwa występują kolejne ośrodki niskiego ciśnienia z wartościami około 997–1005 hPa. Tworzą one jednak osobną strefę niżową i nie są bezpośrednim przedłużeniem głównego układu dominującego nad północną Europą. W rezultacie cały kontynent można podzielić na kilka wyraźnych obszarów. Północ i północny zachód pozostają pod wpływem rozległego niżu z bardzo niskim ciśnieniem w centrum. Europa Środkowa znajduje się na jego dalszych obrzeżach, z dużo bardziej wyrównanym polem barycznym. Południe kontynentu obejmują słabsze wyże, natomiast na południowym wschodzie ponownie zaznacza się strefa niższego ciśnienia. Polska znajduje się więc pomiędzy głównymi ośrodkami barycznymi. Największe znaczenie ma rozległy niż położony na północnym zachodzie, jednak jego centrum pozostaje daleko od kraju. Od południa zaznaczają się słabsze wyże, dzięki czemu różnice ciśnienia nad samą Polską są znacznie mniejsze niż w północnej części Europy.