Sytuacja baryczna nad Europą. Rozległy obszar niskiego ciśnienia na północy kontynentu

Nad Europą zaznacza się rozległy obszar obniżonego ciśnienia obejmujący znaczną część północnej części kontynentu. W jego obrębie widocznych jest kilka ośrodków niżowych, co wskazuje na złożoną i rozbudowaną strukturę pola barycznego. Najniższe wartości ciśnienia występują nad północno-wschodnią Europą, gdzie jeden z głębszych ośrodków osiąga około 994 hPa. Kolejne centra niżowe znajdują się nad Skandynawią, rejonem Morza Bałtyckiego oraz w pobliżu Wysp Brytyjskich. Rozległa strefa niskiego ciśnienia rozciąga się od północno-wschodniego Atlantyku przez Wyspy Brytyjskie, Morze Północne i Skandynawię aż po północno-wschodnią część Europy. Układ izobar wskazuje, że nie mamy do czynienia z jednym niewielkim niżem, lecz z dużym obszarem obniżonego ciśnienia, w którym funkcjonuje kilka lokalnych centrów. Taka konfiguracja sprzyja bardziej dynamicznej cyrkulacji atmosferycznej w północnej części kontynentu. Nad Wyspami Brytyjskimi zaznacza się ośrodek niżowy z ciśnieniem w centrum około 1001 hPa. Dalej na północny wschód widoczne są kolejne centra, między innymi nad Skandynawią i w rejonie Morza Bałtyckiego. W północno-wschodniej części Europy gradient ciśnienia jest wyraźnie większy, o czym świadczy zagęszczenie izobar wokół głębszego ośrodka niżowego. Polska znajduje się na południowych obrzeżach rozległego obszaru obniżonego ciśnienia. Ciśnienie nad krajem jest wyższe niż w rejonie Skandynawii i północno-wschodniej Europy, jednak jednocześnie wyraźnie niższe niż w obrębie silniejszego wyżu znajdującego się nad Atlantykiem. Przebieg izobar nad Europą Środkową wskazuje na stopniowe przejście pomiędzy niżowym polem barycznym na północy a wyższymi wartościami ciśnienia występującymi bardziej na południu. Na zachód od Europy, nad północnym Atlantykiem, zaznacza się obszar podwyższonego ciśnienia. Wartości przekraczające 1020 hPa występują również w rejonie Islandii. Wyższe ciśnienie obecne jest ponadto nad częścią południowej i południowo-wschodniej Europy, gdzie widoczne są lokalne centra wyżowe osiągające około 1018–1020 hPa. Południowa część kontynentu znajduje się w znacznie mniej jednorodnym polu barycznym. Nad rejonem Morza Śródziemnego występują zarówno niewielkie ośrodki niżowe, jak i obszary podwyższonego ciśnienia. Nad Bałkanami zaznacza się wyż z ciśnieniem około 1020 hPa, podczas gdy w rejonie zachodniej części Morza Śródziemnego oraz północnych Włoch widoczne są lokalne minima baryczne. Rozmieszczenie ośrodków barycznych pokazuje więc wyraźny podział Europy. Północ kontynentu znajduje się pod zdecydowanie większym wpływem rozległego pola niskiego ciśnienia, natomiast na południu i częściowo na zachodzie większą rolę odgrywają obszary wyższego ciśnienia. Polska leży pomiędzy tymi strefami, na południowym skraju rozległej cyrkulacji niżowej obejmującej północną Europę. Układ izobar pozwala również ocenić zróżnicowanie gradientu barycznego. Największe zagęszczenie linii jednakowego ciśnienia występuje w pobliżu głębszych niżów nad północną i północno-wschodnią Europą. W kierunku Europy Środkowej i Południowej odległości pomiędzy izobarami są na ogół większe, co wskazuje na słabszy gradient ciśnienia. Całościowo sytuację baryczną nad Europą można określić jako wyraźnie zdominowaną przez rozległy obszar niżowy na północy kontynentu, któremu towarzyszy kilka odrębnych centrów niskiego ciśnienia. Jednocześnie nad Atlantykiem oraz południową częścią Europy obecne są obszary podwyższonego ciśnienia. Polska znajduje się pomiędzy tymi układami, na pograniczu dwóch wyraźnie różniących się części europejskiego pola barycznego.