Wyż dominuje w centrum Europy, niże odsunięte na północ

Układ ciśnienia nad Europą jest wyraźnie podzielony pomiędzy rozległą strefę podwyższonego ciśnienia obejmującą centrum i południe kontynentu a obszary niższego ciśnienia występujące przede wszystkim na północy. Polska znajduje się w obrębie pola wyżowego, którego wpływ rozciąga się szeroko od rejonu Alp i Europy Środkowej po Bałkany oraz wschodnią część kontynentu. Najbardziej rozbudowana strefa wysokiego ciśnienia obejmuje Europę Środkową i Południowo-Wschodnią. W jej obrębie zaznacza się kilka lokalnych centrów wyżowych rozmieszczonych od rejonu Alp przez Bałkany po obszary położone dalej na wschodzie. Tworzą one szeroki pas podwyższonego ciśnienia, który obejmuje znaczną część środkowych i południowych regionów kontynentu. Polska znajduje się w północnej części tego obszaru. Nad samym krajem nie zaznacza się odrębne centrum wyżu, jednak przebieg izobar wskazuje, że cały obszar pozostaje po stronie podwyższonego ciśnienia. Jego główne centra znajdują się na południe od Polski, natomiast w kierunku północnym wartości stopniowo maleją. Na południe i południowy zachód od naszego kraju wyż jest wyraźniej zaznaczony. Jego centra skupiają się w rejonie Alp, północnej części Półwyspu Apenińskiego oraz Bałkanów. Rozległość tego pola sprawia, że wyższe wartości obejmują nie tylko pojedyncze państwa, lecz dużą część środkowej i południowo-wschodniej Europy. W Europie Zachodniej sytuacja jest bardziej wyrównana. Francja, Półwysep Iberyjski oraz zachodnia część basenu Morza Śródziemnego pozostają w rozległym polu umiarkowanego i podwyższonego ciśnienia. Izobary przebiegają tam stosunkowo szeroko, a na większości tego obszaru nie występuje wyraźnie wyodrębnione centrum silnego układu barycznego. Inaczej przedstawia się sytuacja nad północną częścią kontynentu. Od północnego Atlantyku przez Morze Norweskie po Skandynawię rozciąga się obszar niższego ciśnienia. Widoczne są tam kolejne centra niżowe, a ich wpływ obejmuje rozległy obszar północnej Europy. Strefa ta pozostaje wyraźnie oddzielona od wyżowego centrum i południa kontynentu. Nad północnym Atlantykiem znajduje się jeden z wyraźniejszych ośrodków niżowych. Kolejne minima zaznaczają się w pobliżu Skandynawii i dalej na północnym wschodzie. W kierunku Europy Środkowej ich wpływ stopniowo słabnie, a wartości ciśnienia rosną. Granica pomiędzy obiema strefami przebiega na północ od Polski. Wyspy Brytyjskie znajdują się pomiędzy niżami obecnymi nad północnym Atlantykiem i Morzem Norweskim a wyższym ciśnieniem rozciągającym się dalej na południe. W tej części Europy układ izobar wskazuje na przejściowy charakter pola barycznego, bez dominacji silnego centrum wyżowego. Na wschodzie Europy sytuacja jest również zróżnicowana. Północno-wschodnia część kontynentu znajduje się bliżej strefy niższego ciśnienia, natomiast dalej na południe zaznacza się rozległe pole wyżowe obejmujące także Europę Południowo-Wschodnią. Pomiędzy tymi obszarami występuje stopniowa zmiana wartości, bez gwałtownego przejścia w bezpośrednim sąsiedztwie Polski. Na południowym wschodzie kontynentu wyższe ciśnienie obejmuje Bałkany i obszary położone w kierunku Morza Czarnego. Dalej na południowy wschód sytuacja ulega zmianie i pojawiają się ośrodki niżowe związane ze wschodnią częścią basenu Morza Śródziemnego. Są one jednak wyraźnie oddzielone od głównego obszaru wyżowego obecnego nad środkową częścią Europy. Całościowo układ baryczny nad Europą ma dość czytelny podział. Centrum oraz znaczna część południa kontynentu pozostają w rozległym polu wysokiego ciśnienia, podczas gdy północ znajduje się pod wpływem kilku układów niżowych. Polska leży po stronie wyżowej, pomiędzy silniej zaznaczonym obszarem wysokiego ciśnienia na południu a niższymi wartościami występującymi w kierunku Skandynawii.