Wyżowa strefa nad centrum Europy, niże pozostają na północy

Układ ciśnienia nad Europą pozostaje wyraźnie zróżnicowany. Środkowa, południowa i częściowo wschodnia część kontynentu znajduje się w rozległym obszarze podwyższonego ciśnienia, podczas gdy północ Europy pozostaje bliżej układów niżowych związanych z północnym Atlantykiem, Morzem Norweskim i Skandynawią. Polska leży pomiędzy tymi strefami, jednak wyraźnie bliżej obszaru wysokiego ciśnienia rozciągającego się na południe i południowy wschód od kraju. Najbardziej rozległy obszar podwyższonego ciśnienia obejmuje znaczną część Europy Środkowej i Południowej. Kilka centrów wyżowych zaznacza się od Półwyspu Iberyjskiego przez rejon Alp i Bałkanów po Europę Wschodnią. Nie tworzą one jednego zwartego centrum, lecz rozbudowany pas wysokiego ciśnienia obejmujący dużą część kontynentu. Szczególnie wyraźnie zaznacza się wyż w rejonie Alp, gdzie jedno z centrów osiąga około 1024 hPa. Kolejne ośrodki znajdują się nad południowo-wschodnią częścią Europy, między innymi w rejonie Bałkanów oraz dalej na wschodzie. Wartości w ich centrach wynoszą około 1021–1023 hPa. Całość tworzy szeroką strefę, w której dominują wartości wyższe niż w północnej części kontynentu. Polska znajduje się na północnym skraju tego rozległego obszaru. Nad krajem nie występuje wyraźnie wyodrębnione centrum wyżu, ale wartości ciśnienia są stosunkowo wysokie, szczególnie w południowej i wschodniej części kraju. Najbliższe centra wysokiego ciśnienia znajdują się na południe i południowy wschód od Polski. W kierunku północnym ciśnienie stopniowo spada. Nad Bałtykiem i Skandynawią zaznacza się już strefa niższych wartości związana z układami obecnymi nad północną częścią Europy. Oznacza to, że Polska znajduje się pomiędzy rozbudowanym polem wyżowym na południu a niższym ciśnieniem obejmującym północ kontynentu. Nad Skandynawią widoczny jest ośrodek niżowy o wartości około 1002 hPa. Jego pole obejmuje znaczną część północnej Europy i łączy się z szerszym obszarem obniżonego ciśnienia rozciągającym się w kierunku północnego Atlantyku. Dalej na północ widoczne są kolejne centra niżowe, dlatego ta część kontynentu pozostaje zdecydowanie bardziej niżowa niż Europa Środkowa i Południowa. Na północnym Atlantyku znajduje się rozległa strefa niskiego ciśnienia z kilkoma zaznaczonymi centrami. Wartości w jednym z nich spadają do około 997 hPa, a w kolejnym wynoszą około 999 hPa. Układy te pozostają jednak daleko od Polski, a ich bezpośredni wpływ na rozkład ciśnienia w centrum kontynentu jest ograniczony przez pas wyższych wartości rozciągający się dalej na południu. Europa Zachodnia znajduje się w dość szerokim polu podwyższonego i umiarkowanego ciśnienia. Od Atlantyku przez Półwysep Iberyjski, Francję i dalej w kierunku centrum kontynentu nie zaznacza się rozległy niż. W zachodniej części obszaru widoczne są wartości przekraczające 1020 hPa, natomiast w pobliżu Portugalii zaznacza się niewielki ośrodek wyżowy. Wyspy Brytyjskie znajdują się w strefie przejściowej pomiędzy wyższym ciśnieniem obecnym nad zachodnią i południowo-zachodnią Europą a niżami położonymi dalej na północ. Izobary wskazują tam stopniowy spadek wartości w kierunku północnego Atlantyku i Morza Norweskiego. Europa Południowa pozostaje w większości w zasięgu podwyższonego ciśnienia. Ośrodki wyżowe występują w rejonie Półwyspu Iberyjskiego, Alp oraz Bałkanów. Dopiero dalej na południowy wschód sytuacja zmienia się wyraźniej. W rejonie wschodniej części Morza Śródziemnego pojawiają się obszary niższego ciśnienia, oddzielone od wyżowej strefy obejmującej Bałkany. Na wschodzie kontynentu rozkład ciśnienia również nie jest jednolity. W części południowej zaznacza się rozległe pole podwyższonego ciśnienia, natomiast dalej na północ wartości stopniowo maleją. Tworzy się więc szeroka strefa przejściowa pomiędzy wyżami obecnymi nad środkową i południowo-wschodnią Europą a niższym ciśnieniem występującym w północnych regionach kontynentu. Całościowo Europa jest podzielona na dwie główne strefy. Centrum, południe i część wschodu pozostają w rozległym obszarze podwyższonego ciśnienia, podczas gdy północ znajduje się pod wpływem kilku ośrodków niżowych. Polska leży w północnej części strefy wyżowej, blisko granicy z obszarem niższych wartości rozciągającym się w kierunku Bałtyku i Skandynawii.