Wyższe ciśnienie obejmuje centrum Europy, niże pozostają na północy

Układ ciśnienia nad Europą jest wyraźnie zróżnicowany. Najważniejszym elementem sytuacji w środkowej części kontynentu jest szeroki obszar podwyższonego ciśnienia rozciągający się od Europy Zachodniej przez Niemcy, Polskę i kraje położone dalej na wschód. Jednocześnie znacznie niższe wartości występują nad północnym Atlantykiem, północną Europą oraz na południowo-wschodnich obrzeżach kontynentu. Powstaje więc wyraźny podział pomiędzy spokojniejszym polem wyższego ciśnienia w centrum Europy a bardziej rozbudowanymi strefami niżowymi położonymi na jego obrzeżach. Najbardziej rozległy obszar wyższego ciśnienia obejmuje Europę Środkową. Wartości przekraczające 1020 hPa występują na dużym obszarze od Francji i Niemiec przez region alpejski aż po Polskę i część Europy Wschodniej. Nie jest to pojedyncze, niewielkie centrum zamknięte ciasnym układem izobar, lecz szeroko rozbudowane pole podwyższonego ciśnienia. Jego oś przebiega przez środkową część kontynentu, tworząc wyraźną barierę pomiędzy niżami obecnymi na północy a słabszymi ośrodkami niskiego ciśnienia położonymi dalej na południowym wschodzie. W rejonie Alp i krajów położonych na południe od Niemiec zaznaczają się ośrodki wyżowe osiągające około 1023 hPa. Kolejne wartości w granicach 1021–1023 hPa występują nad południową częścią Europy Środkowej i północnymi Bałkanami. Ośrodki te są częścią większego pasa wysokiego ciśnienia, który obejmuje również zachodnią i środkową część kontynentu. Izobary w tym obszarze są rozłożone stosunkowo szeroko, co oznacza niewielkie różnice ciśnienia pomiędzy sąsiednimi regionami. Polska znajduje się w obrębie tego rozległego pola podwyższonych wartości. Przez kraj przebiegają izobary związane z ciśnieniem przekraczającym około 1020 hPa, a najwyższe wartości zaznaczają się przede wszystkim w środkowej i południowej części regionu Europy Środkowej. Nie znajduje się tutaj wyraźnie oznaczone centrum wyżu, jednak rozkład ciśnienia jednoznacznie wskazuje, że Polska pozostaje znacznie bliżej obszaru wysokiego ciśnienia niż głównych niżów obecnych na północy. W kierunku północnym sytuacja zmienia się wyraźnie. Nad północnym Atlantykiem znajduje się rozległy układ niżowy z centrum osiągającym około 991 hPa. Jego pole rozciąga się na dużą część oceanu oraz w kierunku Morza Norweskiego. Zamknięte izobary otaczające ten ośrodek są ułożone znacznie gęściej niż nad środkową Europą, co wskazuje na zdecydowanie większy gradient ciśnienia. Nie jest to jedyny niż w północnej części obszaru. Dalej na zachód i północny zachód widoczne są kolejne centra niskiego ciśnienia, między innymi o wartościach około 1004 hPa. Cała północnoatlantycka część pola barycznego pozostaje więc zdecydowanie bardziej złożona niż centrum kontynentu. Druga rozległa strefa niżowa obejmuje północną i północno-wschodnią Europę. Nad Skandynawią oraz sąsiednimi obszarami występują ośrodki o wartościach około 1000–1006 hPa. Poszczególne centra są od siebie oddzielone, ale wspólnie tworzą rozległe pole niższego ciśnienia rozciągające się od północnej części Atlantyku przez Skandynawię w kierunku północno-wschodnich krańców Europy. Pomiędzy strefą niżową na północy a wyższym ciśnieniem nad Europą Środkową przebiega dość wyraźna granica baryczna. Wartości rosną z północy na południe, a izobary zmieniają swój przebieg w rejonie Morza Północnego, Danii oraz południowej części Skandynawii. To właśnie tam znajduje się przejście pomiędzy aktywniejszym polem niżowym a spokojniejszym obszarem podwyższonego ciśnienia obejmującym środkową część kontynentu. Europa Zachodnia pozostaje w dużej części pod wpływem umiarkowanego i podwyższonego ciśnienia. Nad Francją, krajami Beneluksu i zachodnią częścią Niemiec wartości są wyraźnie wyższe niż nad północnym Atlantykiem. Jednocześnie w kierunku oceanu ciśnienie stopniowo spada, co zaznacza przejście od europejskiego obszaru wyżowego do niżów funkcjonujących nad północnymi akwenami Atlantyku. Południowa Europa charakteryzuje się bardziej wyrównanym polem barycznym. Nad Półwyspem Iberyjskim i zachodnią częścią Morza Śródziemnego utrzymują się wartości umiarkowane i miejscami podwyższone. W rejonie północnych Włoch, Alp oraz zachodniej części Bałkanów widoczne są natomiast kolejne centra wyżowe, które wzmacniają szeroki pas wyższego ciśnienia obecny nad centrum kontynentu. Bardziej złożona sytuacja występuje na południowym wschodzie. W rejonie Morza Egejskiego oraz dalej na wschód zaznaczają się ośrodki niżowe o wartościach około 1004–1001 hPa. Przy południowo-wschodnim skraju analizowanego obszaru ciśnienie spada miejscami poniżej 1000 hPa. Strefa ta pozostaje wyraźnie oddzielona od wyżowego pola obejmującego Europę Środkową. Europa Wschodnia znajduje się pomiędzy wysokim ciśnieniem obejmującym Polskę i sąsiednie kraje a słabszymi niżami występującymi dalej na południowym wschodzie. Izobary przebiegają tam łagodnie, bez dużego zagęszczenia, dlatego różnice ciśnienia są znacznie mniejsze niż w rejonie północnego Atlantyku czy północnej Skandynawii. Całościowo najbardziej charakterystycznym elementem sytuacji jest szeroki pas wyższego ciśnienia rozciągnięty przez środkową część Europy. Polska znajduje się właśnie w jego obrębie, pomiędzy głębszymi niżami północnego Atlantyku i północnej Europy a słabszymi ośrodkami niżowymi obecnymi na południowym wschodzie. Największy gradient baryczny występuje na północy, gdzie izobary są wyraźnie zagęszczone, natomiast nad Polską i znaczną częścią Europy Środkowej pole ciśnienia jest znacznie bardziej wyrównane.